سامانه موقعیت‌یاب جهانی جی پی اس

سامانهٔ موقعیت‌یابی جهانی یا جی پی‌ اس

سامانهٔ موقعیت‌یابی جهانی یا جی‌ پی‌ اس (به انگلیسی: Global Positioning System) (اختصاری GPS) منظومه‌ای از ۲۴ ماهواره است که زمین را دور می‌زند و در هر مدار ۴ ماهواره قرار دارد.

راکت‌های کوچکی نیز ماهواره‌ها را در مسیر صحیح نگاه می‌دارد. به این ماهواره‌ها نوستار (NAVSTAR) نیز گفته می‌شود.

جهت شناسایی موقعیت جغرافیایی آن‌ها بین ۱۰ تا ۱۰۰ متر امکان‌پذیر می‌سازد.

این ماهواره‌ها از محاسبات ریاضی ساده‌ای برای پخش اطلاعات استفاده می‌کنند که به عنوان طول و عرض و ارتفاع جغرافیایی، توسط گیرنده‌های زمین ترجمه شده‌اند.

سامانه موقعیت‌یاب جهانی جی پی اس هر روز دو مرتبه به دور زمین میگردد

عملکرد سامانه موقعیت‌یاب جهانی جی پی اس

سیستم جی‌ پی‌ اس بدون وابستگی به گیرنده‌های تلفن یا اینترنت عمل می‌کند، اگر چه با این فناوری‌ها می‌توان اطلاعات دریافتی از این سیستم موقعیت‌یابی را مناسب تر و کاربردی تر کرد.

سیستم جی‌ پی‌ اس می‌تواند توانایی‌های حیاتی در زمینه موقعیت‌یابی برای کاربران نظامی، مدنی یا کاربران عادی در سراسر جهان فراهم کند.

پروژه جی‌ پی‌ اس در سال ۱۹۷۳ و توسط ایالات متحده، برای غلبه بر محدودیتهای سیستم‌ های موقعیت‌یابی پیشین، شروع شد.

وزارت دفاع آمریکا سیستمی را توسعه داد که به شکل پیش‌فرض ۲۴ ماهواره را به کار می‌برد.

طراحی و توسعه و پشتیبانی این سیستم بر عهده وزارت دفاع ایالات متحده است.

جی‌ پی‌ اس در تمام شرایط به‌صورت ۲۴ ساعت در شبانه‌روز و در تمام دنیا قابل استفاده‌ است، و هیچ‌گونه بهایی بابت این خدمات اخذ نمی‌شود.

سامانه موقعیت‌یاب جهانی جی پی اس ، هر روز دو بار در یک مدار دقیق دور زمین می‌گردند و سیگنالهای حاوی اطلاعات را به زمین می‌فرستند.

سیستم‌های مشابهی نیز وجود دارند که در حال استفاده یا طراحی هستند.

سیستم روسی گلوناس مهم‌ترین آنهاست که تقریباً هم‌زمان با جی‌ پی‌ اس تکامل یافته اما از سال ۲۰۰۸ به بهره‌برداری کامل رسیده‌است.

اتحادیه اروپا، هند و چین نیز هر یک سیستم‌های مشابهی را در دست توسعه دارند.

پروژه سپهتن